آقای جعفری شما آتش سوزی روز یکشنبه و مرگ همکارانتان، خانم ها حق نظری و فروتنی را از نزدیک دیدید، ماجرای آن روز چه بود؟
من
15دقیقه آنجا داد میزدم که نردبان بفرستید، اما نرد بان را بالاندادند،
تشک پایین نینداختند تا کسی زنده بماند. من آخرین لحظه، یک دقیقه مانده بود
که خود را به پایین پرت کنم، یعنی اگر یک دقیقه دیرتر نردبان دوم که از
سرپیچ، پیچید را نمی دیدم من هم داشتم خودم را پرت می کردم پایین. لحظه
آخرم بود، نمی خواستم بسوزم. آنها هم واقعیتش به خاطر اینکه زنده نسوزند از
پنجره بیرون آمدند و بعد افتادند و مردند. شما هم باشید همین کار را می
کنید، زنده سوختن بهتر است یا در یک دقیقه مردن؟
شما که از نزدیک ماجرا را شاهد بودید، اول خانم فروتنی سقوط کرد یا خانم حق نظری؟
اول
خانم فروتنی، بعد خانم حق نظری، خانم حق نظری بنده خدا هم، اول پنج دقیقه
آنجا آویزان شد، که توی فیلم ها هم هست، فشار آب گرفته شده بود روی من و
او، یک لحظه حتی سرم را کردم داخل اما از دود داشتم خفه می شدم آمدم بیرون
دوباره. نمی شد تو ماند، آنقدر دود بود که نمی شد نفس بکشیم. بعد دوباره
سرم را آوردم بیرون.
آن دقایقی که این دو مرحوم از پنجره آویزان بودند، چه می گفتند، به شما چیزی گفتند؟
فقط «کمک»، فقط «کمک»، داد می زدند تو را خدا کمک کنید تو را خدا کمک کنید، آنقدر داد زدند که دیگه خسته شدند و هیچ کمکی نرسید.
اینکه آتش نشانی آب می پاشید سمت شما...
بله فقط آب می پاشید، شما بیایید آنجا را نگاه کنید، آتش به اندازه ای بود که آلومینیوم را ذوب می کرد، انسان آنجا زنده می ماند؟
بله حرارت آتش خیلی زیاد بود.
شما بیایید نگاه کنید آن بالارا، پایین پنجره بغلی آلومینیوم ذوب شده و ریخته پایین، در چنین حرارتی آیا من نمی سوختم؟
آیا شما خودتان در آن حادثه دچار سوختگی شدید؟
من
دچار سوختگی نشدم، فقط لحظه آخری که داشتم خودم را پرت می کردم و نردبان
رسید، فرصت نکردم از روی نردبان بیایم، زیر نردبان را گرفتم و آمدم پایین.
غیر از شما و این دو مرحوم چندنفر دیگر در آن روز در کارگاه بودند؟
هفت نفر بودیم.
چند زن و چند مرد؟
این دو مرحوم، به علاوه سه خانم دیگر هم بودند، یکی از همکارانمان هم آن روز نیامده بود سر کار.
غیر از شما چندمرد دیگر در کارگاه بودند؟
من بودم و پسر صاحب کارگاه و خود صاحب کارگاه، یک همکار دیگر هم داشتیم که او هم آن روز نیامده بود.
آنها کجا بودند، چون توی فیلم ها و عکس ها ما فقط شما را می دیدیم، آنها کجا ایستاده بودند که دیده نمی شدند؟
سمت
دیگر یکی، دو تا پنجره است، آنها از پنجره های دیگر آویزان شده بودند،
رفته بودند روی پنجره نصف پاهایشان بیرون بود نصفشان داخل بود. آنجا آویزان
شده بودند داشتند نفس می کشیدند. من و خانم اسدی اینجا بودیم چهارنفرمان
اینجا بودیم، ما اصلاهمدیگر را نمی دیدیم.
آتش سوزی چطور شروع شد و شما چطوری متوجه آتش شدید؟
ما
نفهمیدیم اصلا، نشسته بودیم داشتیم کارمان را می کردیم، یک لحظه متوجه
شدیم بوی سوختگی می آید برگشتم گفتم بوی سوختگی می آید. خدابیامرز خانم
فروتنی هم برگشت گفت آره از یه جا داره بوی سوختگی می آید. پسر صاحب کارمان
تا رفت آن اتاق فهمید و گفت آره آتش است. وقتی برگشت موها و ابروهایش
سوخته بود، من گفتم تا در بریم می سوزیم. آن یکی اتاق کلاآتش گرفته بود.
برش ها و پارچه ها همه شان آتش گرفته بودند. از پنجره آتش می زد بیرون. آتش
از انبار شروع شد بغل در ورودی، پشت دستشویی، من نرفتم آن سمت. جای نفس
کشیدن نبود و بلافاصله زنگ زدیم آتش نشانی و بعد آمدیم سمت پنجره که نفس
بکشیم. بیشتر از دودقیقه طول نکشید، اگر می ماندیم آنجا، جزغاله می شدیم.
آیا آتش از داخل کارگاه شما شروع شد یا از بیرون نفوذ کرد؛ بعضی ها می گفتند آتش از کارگاه بغلی شما شروع شده؟
من
نمی دانم، من ندیدم و نمی توانم بگویم، چون آنجایی که من بودم نمی توانستم
ببینم. از آن دری که من بودم چیزی ندیدم. پسر صاحب کار که رفت و برگشت،
گفت آتش است. ما فقط «در» را قفل کردیم و زنگ زدیم آتش نشانی، آتش نشانی هم
آمد و فقط آب می پاشید.
چه وسایلی آنجا بود که باعث شد آتش اینقدر زبانه بکشد و گسترده شود؟
تولیدی
پارچه بود. ما بالای دو، سه هزارتا کار آنجا داشتیم، پارچه داشتیم، برش
خورده داشتیم، حاجی دفترش را کاملااز تخته درست کرده بود همه شون سوختن.
کارگاه، کپسول اطفای حریق داشت؟بله دو تا داشتیم.
تلاش نکردید آتش را خاموش کنید؟اصلانمی شد برویم سمتش، پسر صاحب کارمان یکی اش را برداشت، رفت سمت آتش که آتش داشت می سوزاندش، الان یک پایش هم سوخته است.
یعنی آتش آنقدر زیاد بود که نمی توانستید کاری کنید؟فرصت نکردیم که کپسول آتش نشانی را برداریم.
گفتید وقتی آتش شروع شد بلافاصله به آتش نشانی زنگ زدید، چقدر طول کشید تا آتش نشانی رسید؟
آتش
نشانی زود رسید، ولی نردبان هایشان دیر رسید. اگر نردبان ها زود می رسید
آن بنده خدا ها نمی مردند. جفتشان زنده می ماندند. چون نردبان ها دیر آمد
به خاطر آن ما خیلی داد زدیم، من خودم آنقدر داد زدم که تو را به خدا نرد
بان بفرستید، هیچ راهی نداریم، راه خروجی که نداشتیم آتش همه جا را گرفته
بود و می آمد سمت ما.
غیر از این دوتا خانم که از دنیا رفتند و شما که خوشبختانه اتفاقی برایتان نیفتاد بقیه چه آسیب هایی دیدند؟یکی
از خانم ها پاهایش سوخته، یکی از خانم ها بنده خدا الان پاهایش تکان نمی
خورد که از ترس و استرس زیاد است. من خودم هم سه شب است نمی توانم بخوابم.
تا می آیم بخوابم صحنه که می آید جلوی چشمم خوابم نمی برد.
صحنه ای که می بینید صحنه سقوط آن دوتا خانم است؟بله صحنه جفتشان است.
شما لحظه افتادن هر دونفرشان را از نزدیک دیدید درسته؟بله.
خانم فروتنی سمت راستتان بود یا چپ؟سمت راستم خانم فروتنی بود و سمت چپ هم خانم نظری.
خانم فروتنی خیلی سریع سقوط کرد؟بله سریع بود.
خانم حق نظری خودش را خیلی نگه داشت؟بله خیلی آویزان بود، از پنجره آویزان شده بود، آتش نشانی هم آب را گرفته بود روی او و من، که من هم خیس شده بودم.
شما به آنها نگفتید که بیایید داخل و بیرون نروید؟شرایط
طوری بود که نمی شد، فقط از جلو می توانستیم همدیگر را ببینیم، از بیرون
باید نگاه می کردیم، از تو نمی توانستیم چیزی ببینیم، آن لحظه هم هرکس به
این فکر می کند که خودش را نجات دهد، هیچ کس به ذهنش نمی رسد که چه کار کند
و چه حرکتی انجام دهد. هیچ راهی نداشتیم، به این فکر می کردیم که باید جان
خودمان را نجات دهیم.//
منبع:
شبکه ایران
